Vijftien dagen Himalaya, ijle lucht, bevroren sokken en één zonsopgang die alles rechtzet.
Drie uur ’s nachts. Je kruipt uit een warm bed, tast in het donker naar je wandelschoenen en zet de eerste stap richting 5.545 meter. IJskoud, buiten adem. Niet meteen het ochtendritueel waar je van droomt, toch?
Tot de zon opkomt.
Op Kala Patthar kleuren de bergtoppen één voor één goud, en voor even voel je die kou niet meer. Op dat moment snapt Amber weer waarom ze dagenlang stapte, zich soms belabberd voelde en telkens opnieuw in diezelfde bevroren sokken kroop.
Het rare? Dit avontuur begon met een simpel bezoekje aan het KILROY-kantoor. Amber wist één ding zeker: ze wilde iets doen. Wat precies, dat was nog een groot vraagteken.
Een paar weken later stond ze, zonder ook maar één berg op haar palmares, aan de start van de Everest Base Camp Trek. Ze had zich zo weinig voorbereid dat ze zelfs moest opzoeken of ze handschoenen nodig had.
Een wereldreis zonder beginpunt
Het originele plan was een wereldreis. Alleen: waar begin je in godsnaam?
Amber had geen zin om zich vast te bijten in tabbladen, lijstjes en eindeloze reisroutes. Ze stapte liever binnen bij KILROY voor een gesprek van mens tot mens. Daar vertelde reisexpert Ellen over haar eigen reis naar Nepal en de Everest Base Camp Trek.
Volgens Ellen was Nepal de perfecte start. Daarna kon ze haar route gewoon verderzetten langs de klassieke backpackersroute door Azië.
Er zat ook logica achter dat advies. Veel reizigers stellen Nepal uit tot "later", trekken eerst door Zuidoost-Azië en komen er nooit meer op terug. Begin je er meteen mee, dan staat die ervaring alvast op je teller.
Ellen voelde meteen aan dat de trekking iets voor Amber was. En ze kreeg gelijk. Al wist Amber toen nog totaal niet waar ze precies ja tegen zei.
De route naar Everest Base Camp
Amber vertrok samen met een internationale groep en lokale gidsen.
Ze begon in Lukla, stapte via Phakding door naar Namche Bazaar, een levendig bergdorp middenin de Himalayareuzen, en zette door langs Tengboche, Dingboche en Lobuche tot Gorak Shep opdook. Van daaruit haalde de groep het eerste grote doel: Everest Base Camp op 5.364 meter. Wie dat wilde, trok nadien nog verder naar Kala Patthar op 5.545 meter. Daarna liep iedereen grotendeels dezelfde weg terug naar Lukla.
Op papier lees je een rijtje plaatsnamen en hoogtemeters. Op de grond voel je iets helemaal anders. Dorpen krimpen. Bomen verdwijnen uit het landschap. De lucht wordt dunner, en elke stap kost net iets meer moeite. Tot de berg niet langer in de verte ligt. Je staat er middenin.
Sommigen in de groep trainden maanden, zelfs jaren voor dit moment. Amber schreef zich in februari in en vertrok in maart. Een berg had ze daarvoor nog nooit beklommen.
Hoe zwaar is de Everest Base Camp Trek?
Vlak voor vertrek stelde Amber nog snel een laatste vraag aan ChatGPT: heb je handschoenen nodig voor de Everest Base Camp Trek? Niet meteen het bewijs van een grondige voorbereiding.
"Het was veel zwaarder dan ik had gedacht. Ik had me eigenlijk veel te weinig ingelezen en wist totaal niet wat me te wachten stond."
Haar spontane aanpak toont vooral één ding: hoe ver je kan komen als je iets écht graag wilt. Amber had zich amper voorbereid, kende de details niet en ontdekte alles gewoon onderweg — en toch hield ze vol, tot op het einde. Bewondering op zijn plaats.
Wil je zelf vertrekken en het jezelf iets makkelijker maken, dan helpt het om vooraf wat conditie op te bouwen, het juiste materiaal te verzamelen en je in te lezen over wat je onderweg kan verwachten. Je hoeft dus geen ervaren bergbeklimmer te zijn. Wel iemand die elke ochtend opnieuw wil vertrekken, ook wanneer de benen protesteren.
Wat maakt de tocht dan zo zwaar?
Vergeet klimtouwen en gordels: dit is geen technische klim. Je hoeft dus geen ervaren bergbeklimmer te zijn. Wel iemand die elke ochtend opnieuw wil vertrekken, ook wanneer de benen protesteren.
De echte moeilijkheid zit in de optelsom van verschillende factoren:
- Meerdere wandeldagen na elkaar, zonder veel rustdagen ertussen.
- Grote hoogte, waardoor elke stap zwaarder aanvoelt naarmate je klimt.
- Koude nachten, soms tot ver onder nul.
- Eenvoudige voorzieningen onderweg. Verwacht geen comfort van thuis.
- Opstapelende vermoeidheid, die je pas echt voelt tegen het einde.
Wandelen op grote hoogte
Vooral tijdens de laatste hoogtemeters liet de ijle lucht zich voelen. Bijna iedereen in de groep kreeg op een bepaald moment last van de hoogte. Amber inbegrepen.
Ze had geen medicatie tegen hoogteziekte meegenomen. Haar redenering vooraf: "Zo erg kan hoogteziekte toch niet zijn? Ik word zelfs niet zeeziek." Wetenschappelijk niet meteen waterdicht. Wel opvallend zelfverzekerd.
Ook fitte reizigers krijgen soms last van de hoogte. Een goede conditie is geen garantiebewijs. Gelukkig stonden de lokale gidsen er voortdurend bovenop. Elke avond volgde een briefing over de volgende etappe, waarbij ze polsten hoe iedereen zich voelde en ingrepen zodra dat nodig was. Daardoor voelde de hele groep zich goed begeleid en veilig, van begin tot eind.
Hoe ga je om met de hoogte?
Volledig voorkomen kan niet altijd. Wat wel helpt:
- Wandel op je eigen tempo, probeer niemand koste wat kost bij te houden.
- Drink voldoende water.
- Neem de tijd om te acclimatiseren.
- Meld klachten meteen aan je gids.
- Lees je vooraf in over mogelijke symptomen.
- Luister naar je lichaam, ook als je hoofd nog koppig "let's go" roept.
De trekking is geen wedstrijd. De berg deelt sowieso geen medailles uit aan wie het eerst boven is.
Zo bereid je je beter voor dan Amber
Je hoeft geen topsporter te worden, maar geef jezelf wel de tijd om aan langere inspanningen te wennen.
- Bouw je wandelingen geleidelijk langer op.
- Plan ook eens twee wandeldagen na elkaar in.
- Train op heuvels, trappen of een helling op de loopband.
- Werk aan je beenkracht en romp.
- Loop je wandelschoenen ruim op tijd in.
- Test je dagrugzak en kledij tijdens oefentochten.
- Lees je in over hoogteziekte en acclimatisatie.
- Bouw voldoende rust in tussen je trainingen.
Een blaar ontdek je liever tijdens een proeftocht in de Ardennen dan ergens tussen Dingboche en Lobuche.
Wat neem je mee?
De exacte paklijst hangt af van seizoen en reisorganisatie, maar een aantal basics zijn onmisbaar:
- stevige, ingelopen wandelschoenen
- warme lagen die makkelijk aan- en uitgaan
- een wind- en waterdichte buitenlaag
- warme handschoenen en een muts
- genoeg wandelsokken
- zonnebril en zonnebescherming
- een comfortabele dagrugzak
- een hoofdlamp
- een hervulbare drinkfles
- persoonlijke medicatie en een kleine reisapotheek
En voor alle duidelijkheid nog één keer: handschoenen. Dit advies werd onderweg grondig getest door Amber zelf.
Slapen bij -25°C
De hoogte was niet de enige tegenstander. De kou gaf minstens evenveel partij.
Op foto’s zie je vooral besneeuwde bergtoppen, gebedsvlaggen en wandelaars die opvallend fris in de lens kijken. Bevroren sokken halen de fotodump iets minder vaak.
Op sommige plekken sliep de groep bij temperaturen tot -25°C. Na een paar dagen werden propere kleren en droge sokken plots pure luxe. Wat overdag nat werd van het zweet, bevroor ’s nachts gewoon.'s Ochtends betekende dat: opnieuw in een ijskoud, stijf shirt kruipen, gevolgd door een volledige wandeldag. Geen wellnessmoment, laat dat duidelijk zijn.
Zo’n bevroren kledingstuk lijkt misschien een klein detail. Tot je moe bent, het koud hebt en weet dat je er nog uren mee moet stappen.
En toch: je trekt het aan, vloekt misschien even, en stapt gewoon verder.
Een groep die elkaar (letterlijk) naar boven trekt
Onderweg ontdek je snel dat een groep meer is dan een verzameling mensen die toevallig dezelfde route volgt.
De vraag vooraf is begrijpelijk: wat als het niet klikt, iedereen sneller stapt, of jij net een zware dag hebt tussen mensen die je amper kent?
Bij Amber pakte dat verrassend goed uit. De leeftijden en voorbereidingen liepen sterk uiteen, maar onderweg vond iedereen zijn plek. Iedereen motiveerde elkaar voortdurend, hield rekening met elkaars tempo en sprong bij waar nodig. Had iemand een moeilijke dag, dan stond er steevast iemand klaar met een peptalk, een snack, of een bijzonder overtuigende versie van "nog een klein stukje".
Je sluit misschien alleen aan bij de groep. Maar vanaf dan wandel je niet meer alleen.
Om drie uur ’s nachts naar Kala Patthar
Na dagen stappen bereikte de groep Everest Base Camp op 5.364 meter. Een gigantische mijlpaal, maar niet Ambers favoriete moment.
Dat kwam bij de optionele hike naar Kala Patthar, die rond drie uur 's nachts vertrok en ongeveer anderhalf uur duurde. De meeste groepsleden kozen voor hun warme bed. Amber stapte met twee anderen de duisternis in.
De klim ging langzaam omhoog terwijl, de kou kroop door elke kledinglaag, en door de hoogte woog elke stap zwaarder dan de vorige.
Dan veranderde de hemel van kleur. Het eerste licht viel over de Himalaya, de bergtoppen doken één voor één op uit het donker en kleurden mee met de opkomende zon. Amber stond middenin een uitzicht van 360 graden, tussen enkele van de hoogste bergen ter wereld.
"Niets kan daaraan tippen."
De zonsopgang veegde de koude nachten en zware dagen niet zomaar weg. Ze legde alleen glashelder uit waarom Amber was blijven doorzetten.
Twijfel je over een trekking in Nepal?
Een trek naar Everest Base Camp is zwaar, daar gaan we niet over liegen. Lange wandeldagen, kou, eenvoudige accommodaties en flink wat hoogtemeters. Dit is geen ontspannen bergwandeling met halverwege een pannenkoek en warme chocomelk.
Maar het is ook een reis die laat zien waartoe je in staat bent. Vraag jezelf gerust eerlijk af of je wilt trainen, weinig comfort aankunt en je tempo op de hoogte durft aanpassen. Je hoeft niet op elke twijfel meteen volmondig ja te zeggen. Sommige verdwijnen zodra je beter weet wat je te wachten staat. Andere tonen juist dat een andere reis beter bij je past.
Amber vat het zelf zo samen: "Als dit echt iets is wat je graag wilt doen, put your mind to it and go for it. Mensen kunnen veel meer dan ze zelf denken."
Een goede voorbereiding helpt natuurlijk. Handschoenen trouwens ook.
